အင္းတိမ္ဘုရားကကၽြန္မတို႕ရြာရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ေတာင္တန္းအစပ္မွာရွိတာေလ။ အရင္တံုးကနာမည္ၾကီးတဲ့ ေရႊဥေဒါင္းေတာင္ဆရာေတာ္သီတင္းသံုးခဲ့တဲ့ေရႊဥေဒါင္းေတာင္ကိုတက္ခ်င္္ရင္လဲအဲဒီကတဆင့္တက္ရတာေလ။ ကၽြန္မတို႕အိမ္ေရွ႕က ေခ်ာင္းအတိုင္းေမာ္ေတာ္ေမာင္းတက္သြားရင္ ရြာအျပင္ေရာက္တာနဲ႕ေခ်ာင္းရိုးက ပံုထဲကအတိုင္းပဲ။ ေခ်ာင္း ကမ္းစပ္ရဲ႕ေဘးတဖက္တခ်က္ကေတာ့ လယ္ကြင္းေတြေပါ့။ အရင္အႏွစ္ငါးဆယ္ ေလာက္တံုးက အင္းတိမ္ေခ်ာင္းဆိုတာေမာ္ေတာ္ေလွ ႏွစ္စင္းစာေလာက္ပဲက်ယ္တယ္္ဆိုေပမယ့္ အခုေတာ့ ေမာ္ေတာ္ ရွစ္စင္းအက်ယ္ေလာက္ျဖစ္ေနျပီ။ ေရတိုက္စားလို႕ ကမ္းပါးျပိဳတာေလ။ အခုသစ္ပင္ၾကီးဆိုရင္လဲ ေနာက္ ၂ႏွစ္ေလာက္ဆို ေရထဲပါေလာက္ျပီထင္တယ္။ မျပိဳခံႏိုင္ရိုးလား။ ဘာတာတမံမွကာမထားပဲေန႕စဥ္ ေဒသခံေမာ္ေတာ္ေတြ၊ ခရီးသြားေမာ္ေတာ္ေတြဒီေလာက္ေမာင္းေနတာ။
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာအဲလိုမ်ိဳးသစ္သားေခ်ာင္းကူးတံတားေလးေတြ ရွိတယ္။ ေမာ္ေတာ္လာေနရင္ေတာ့ မျဖတ္နဲ႕အံုးေပါ့ေနာ္။ ၾကမ္းခင္းက သစ္သားခပ္က်ဲက်ဲခင္းထားတာေနာ္။ ကၽြန္မတို႕ငယ္ငယ္တံုးကေတာ့ ၀ါးလံုး သံုးလံုးေလာက္ခင္းျပီး လက္ကိုတဖက္တခ်က္ ၀ါးလံုးတလံုးစီကာထားတဲ့ တံတားေလးေတြမ်ားပါတယ္။ ေမာ္ေတာ္ျဖတ္ျပီးခါစဆိုရင္ တံတားက တလႈပ္လႈပ္နဲမို႕ ရင္တခုန္ခုန္နဲ႕ ျဖတ္ခဲ့ရတာေပါ့။
ေခ်ာင္းအေပၚဖက္ေရာက္လာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကမ္းစပ္မွာ ၀ါးေတာေတြထူလာတယ္။
ေမာ္ေတာ္ကမ္းကိုကပ္ျပီ။ ေလွအဆင္း၊ ျမင္းအတက္တဲ့ေနာ္။ သတိထား။
ေမာ္ေတာ္ဆိပ္ကေနတက္ျပီး ဘုရားေစာင္းတန္း။ ဘုရားေစာင္းတန္းကအရွည္ၾကီး။ ေရစပ္ကေန ေတာင္ရဲ႕ေအာက္ေျခထိေတာက္ေရွာက္ေစာင္းတန္းေဆာက္ထားတာေလ။ ေရွးလူၾကီးေတြ ေကာင္းမႈေပါ့။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေနရာေတြက ယိုယြင္းေနျပီ။ ေစာင္းတန္းေတာက္ေလွ်ာက္ၾကီးကို ျပင္ႏိုင္ဖို႕ မလြယ္ဘူးနဲ႕တူတယ္။ ေစာင္းတန္းက မမတ္ေစာက္ပဲ ေျပေျပေလးနဲ႕အရွည္ၾကီးတက္ရတာ။ မိနစ္သံုးဆယ္ေလာက္တက္ရမယ္နဲ႕တူတယ္။ သီတင္းကၽြတ္ဆြမ္းေလာင္းပြဲခ်ိန္ဆို ေစာင္းတန္းေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ရြာတိုင္းက ဆြမ္းေလာင္းရုံေတြလာေဆာက္ျပီး ဆြမ္းေလာင္းၾကတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႕ရြာလိုရြာၾကီးမ်ိဳးဆို တရပ္ကြက္ကို ဆြမ္းေလာင္းရုံတရုံ။ ဆြမ္းေလာင္းရုံေနရာေတြက ဟိုးအရင္ထဲကသတ္မွတ္ျပီးသား။
ေစာင္းတန္းတေလွ်ာက္ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုင္ေတြ၊ အဓိက ကပ္စတမ္မာကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား ဧည့္သည္ေတြေပါ့။ ခုတေလာဧည့္သည္ပါးလို႕တဲ့ ေစ်းသည္ေတြညည္းေနၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေစ်းသည္ေတြက ကၽြန္မတို႕ရြာကပါ။ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕ခ်င္ရင္ ဒီကိုသာလာခဲ့။ တ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ကိုဒီမွာ ေတြ႕ရမယ္။
ေစာင္းတန္းရဲ႕အဆံုးအာရုဏ္ခံ တန္ေဆာင္းမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ရုပ္ပြါးေတာ္ကို ဆြမ္းအရင္ကပ္ၾကပါတယ္။ ေစာင္းတန္းတေလွ်ာက္တက္ရတဲ့ခရီးကေ၀းလြန္းလို႕ ဒီဘုရားကို ဆြမ္းေတာ္ကပ္ျပီဆိုရင္ ဆြမ္းေတာ္ပြဲကို အိမ္ကေနျပင္မလာပဲ ကလပ္ကိုသပ္သပ္၊ ဆြမ္းအုပ္ကိုသပ္သပ္၊ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြကို သပ္သပ္ထည့္ျပီး လူခြဲသယ္ျပီး ဘုရားကိုေရာက္မွ ျပင္ျပီးကပ္ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေန႕လဲ ဆြမ္းေတာ္ပြဲတပြဲနဲ႕ ဆြန္းအုပ္တအုပ္ပဲ ကပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၂ခါ ျပင္ျပီးကပ္ရတာပါ။ အခုရုပ္ပြါးေတာ္ရွိရာ ေစတီကိုေတာ့ ဘုရားမ(အဓိကပင္မ) လို႕ေခၚပါတယ္။
ဘုရားမကေန ေဘးကိုဆက္၀င္လိုက္ရင္ ဒီေစတီကို ေတြ႕ရမယ္။ ပထမ ဘုရားလို႕ေခၚတယ္။ အမွန္ဆို ပထမဘုရားကို အရင္ ဆြမ္းေတာ္ပြဲကပ္၊ ျပီးမွ ပင္မဘုရားကိုကပ္ရမွာတဲ့။ ကၽြန္မတို႕ကေတာ့မသိ။ ေမေမနဲ႕ ေဒၚေလးက ေစာင္းတန္းတက္ရင္းေနာက္က်န္ရစ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕ ေမာင္ႏွမတေတြကေတာ့ ဘုရားေတြ႕တာနဲ႕ ဆြမ္းေတာ္ပြဲျပင္ျပီး အရင္ေတြ႕တဲ့ဘုရားအရင္ကပ္လိုက္တာဆိုေတာ့ ပရိုစီဂ်ာေအာက္ သြားတာေပါ့။
အခါၾကီးရက္ၾကီးမဟုတ္ပဲ ၾကားရက္ဆိုေတာ့ ဆြမ္းေတာ္ကပ္တဲ့လူက ကၽြန္မတို႕အျပင္ ေနာက္တဦးပဲရွိတယ္။
အာရုဏ္ခံတန္ေဆာင္းရဲ႕ မုခ္ဦးစာတမ္းကို ဓါတ္ပံုရိုက္လာတယ္။
ို ပထမဘုရားရဲ႕ ေဘးတံခါးကိုထြက္လိုက္ရင္ေတာ့ ပအို၀့္၊ ေတာင္သူေတြရဲ႕ ဌာေန ေတာင္တန္းေတြေပါ့။ ဒီေတာင္တန္းေတြေပၚက နႏြင္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္း၊ လက္ဖက္ေျခာက္၊ေထာပတ္သီး၊ သစ္ေတာ္သီး၊ ပဲေစ့၊ ပိန္းဥ၊ ဆူးပုပ္၊ စြယ္ေတာ္ရြက္၊ဆီးျဖဴသီး စသျဖင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို မိ်ဳးစံုထြက္တာေပါ့။ ဒီေတာင္ေက်ာျပီးရင္ေနာက္ထပ္ေတာင္ေက်ာတိုင္းမွာ သြပ္မိုးေဖြးေဖြးနဲ႕ရြာေတြ၊ စိုက္ခင္းေတြရွိမယ္။ ဟိုးအရင္ျမန္မာဘုရင္ေတြေခတ္က အင္းထဲကေနျပီး မႏၱေလးဘက္သြားရင္ အဲဒီေတာင္ေတြကိုျဖတ္ျပီး ေတာလမ္းအတိုင္းသြားရတာလို႕ေျပာတယ္။ဒီနယ္ေျမေတြအကုန္လုံးကပအို၀့္ျငိမ္းခ်မ္းေရးနယ္ေျမ ထဲမွာပါတယ္။
အသြားလား၊ အျပန္လား၊ ရင္ခြင္ထဲမွာတေယာက္၊ ေက်ာပိုးလို႕ကတေယာက္။
ေရွးေဟာင္းေစတီေတြ ျပိဳပ်က္ေနတာေတြ႕ေတာ့လဲစိတ္မေကာင္းဘူး။
အခုလို ေခတ္သစ္ပံုစံျပင္ထားတာလဲ မၾကိဳက္ဖူး။ ဟိုလိုလုပ္ပါလား၊ ဒီလုိလုပ္ပါလား၊ ငါလဲမလုပ္တတ္ဖူး ဆိုတဲ့စကားအတိုင္းပဲ။
ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးက စိမ္းစိုျပီးေတာပန္းေလးေတြကအစလွေနတယ္။
အျပန္က်ေတာ့ ေစာင္းတန္းတ၀က္ေလာက္မွာ ဆက္မဆင္းေတာ့ပဲ ေဘးကို ဆင္းျပီး ထြက္လာတယ္။ အင္းတိမ္ေခ်ာင္း(ဘီလူးေခ်ာင္း) ရဲ႕ အစပိုင္းကို သြားၾကည့္မလို႕ေလ။ တကယ့္အစေတာ့မဟုတ္ဖူးေပါ့။ လူသြားလူလာရွိတဲ့ ေရလႊဲဆည္အေပၚပိုင္းနားေလာက္ထိေပါ့။ ၀ါးရုံပင္အုပ္နဲ႕၊ ေရစီးသံနဲ႕၊ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ရာသီဥတုနဲ႕။ အဲလိုေတာ့လဲ ေလာကၾကီးကအရမ္းေအးခ်မ္းေနသလိုပဲ။
ပလိုင္းထဲမွာဘာမွမေတြ႕ရဘူး။ တခုခုေရာင္းျပီးအိမ္အျပန္လား၊ ဒါမွမဟုတ္အခုမွယာခင္းထဲသြားမွာလား။
ေရလႊဲဆည္အထက္ပိုင္းမွာ ေရကအီေနတယ္။ ေနာက္လဲေနာက္ေနတယ္။ တခါတေလၾကည္ေနရင္ အရမ္းလွတယ္။ ဒီေခ်ာင္းအတိုင္းအေပၚကိုဆက္တက္သြားရင္ ဘီလူးမေရထြက္ဆိုတာရွိတယ္တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ ဆက္တက္ရမလဲေတာ့မသိပါ။ ဘီလူးမအရုပ္ထုထားျပီး ဘီလူးမဆီက ေရေတြထြက္ေနတာတဲ့။ (အင္း.. တဲ့ေတြသိပ္မ်ားေနျပီေနာ္။ ဘာေလာ့ေရးတာမဟုတ္ပဲရီပို႕ေရးတာဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မရႊီးပါနဲ႕ဆိုျပီး မွတ္ခ်က္ေပးခံရမွာေသခ်ာတယ္) ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလဲ ပံုျပင္ေတြနဲ႕ၾကီးျပင္းလာရသူ ဆိုေတာ့ သူမ်ားကိုလဲ အဲလို ပဲ ပံုျပင္ေျပာရတာ၀ါသနာပါတယ္။
ဒီမွာေရလႊဲဆည္။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေျပာၾကမယ္။ ဒီေနရာက၊ ဒီေခ်ာင္းကလူစိမ္းဆိုရင္ေရကူးရင္ လူစားတယ္လို႕။ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဒသခံေတြဆိုတာ ဒီမွာၾကီးျပင္းလာၾကျပီးဘယ္ေနရာဆို ေရနက္တယ္၊ ဘယ္ေနရာဆိုေရတိမ္တယ္ဆိုတာသိျပီးသား။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕ေရကူးရင္ အႏၱရာယ္ကင္းတဲ့ေနရာမွာ ကူးၾကမွာေလ။ သူစိမ္းေတြကေတာ့ အေနအထားကိုမသိပဲ ေရျမင္ရင္ေပ်ာ္ျပီးဆင္းကူးေတာ့ ေရနက္မွန္းမသိ၊ တိမ္မွန္းမသိ၊ ၀ဲရွိမွန္းမသိပဲ ၀ုန္းဆိုဆင္းကူးၾကေရာ။ အဲဒီမွာ အဆင္မသင့္ရင္ အႏၱရာယ္ေတြ႕တာဘဲ။
အင္းတိမ္ေခ်ာင္းက ေရလႊဲဆည္ျပီးဆက္စီးလာရင္ ေအာက္ကပံုအတိုင္း ေခ်ာင္း ၂မႊာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားေဒသစာရီၾကြရင္ ကရ၀ိတ္ေဖာင္ေတာ္က ေက်ာင္းေတာ္ကထြက္ျပီး အင္းတိမ္ကိုၾကြလာရင္ လက္ယာဘက္ေခ်ာင္းအတိုင္းဆန္တက္လာျပီးအင္းတိမ္ကေနကၽြန္မတို႕ရြာကိုၾကြလာရင္လက္၀ဲဘက္ေခ်ာင္းအတိုင္း ျပန္စုန္ဆင္းလာတာပါ.
ဒီတံတားရဲ႕ေဘးတဖက္က ၀ါးရုံေတြရဲ႕ေနာက္မွာ လိေမၼာ္ျခံေတြေတာက္ေလွ်ာက္ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္မ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀တံုးကဆို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ ဦးေလးေတြ လိေမၼာ္ျခံသြားမလားပဲ ေခ်ာင္းေနတာ။ သူတို႕အိမ္က ေမာ္ေတာ္ထဲကို ပစၥည္းေတြထည့္သံၾကားျပီဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္မကလဲ အကၤီ်၊ ေဘာင္းဘီ အပိုတစံုယူျပီး ေမာ္ေတာ္ထဲခုန္ဆင္းျပီးလိုက္သြားေနက်။ ဟိုေရာက္ရင္ ေခ်ာင္းထဲမွာ ၀တ္စံုျပည့္ ေရကူးမယ္။ ျပီးရင္ယူသြားတဲ့အ၀တ္ပိုကိုလဲ...သစ္ပင္ရိပ္မွာ အိမ္ကယူသြားတဲ့စာအုပ္ထုိင္ဖတ္၊ ထမင္းစားခ်ိန္က်ရင္ အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ဟင္းကိုမစားဘဲ ျခံေစာင့္မိသားစုရဲ႕ဟင္းခြက္ထဲက ငရုတ္စပ္စပ္၊ နႏြင္း၀င္း၀င္းနဲ႕ခ်က္ေလ့ရွိတဲ့ဟင္းကိုႏိႈက္စား၊ ေရေႏြးေသာက္၊ ျခံထဲမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္လိုက္ခူး။ ညေနျပန္ရင္ ေဂၚရခါးသီး၊ သေဘာၤသီး ဖရုံသီး၊ တခုခုေတာ့ပိုက္ျပန္တာပဲ။ အဲဒီတံုးကဆို ဘယ္ေလာက္ေပေပေတေတ ေနလဲဆိုရင္ ေနာက္သံုးေလးႏွစ္ၾကာျပီး ကၽြန္မဆယ္တန္း ေျဖျပီး (ပဲ စမ်ားတတ္ခ်ိန္ဆိုပါေတာ့) ျခံထဲလိုက္သြားေတာ့ ျခံေစာင့္မိသားစုက ကၽြန္မကို အရင္တံုးက သူတို႕ျခံထဲ လိုက္လိုက္လာတဲ့ ေကာင္မေလးဆိုတာမမွတ္မိဘူး။ အခုေတာ့လဲျခံထဲကိုမေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီတံုးက ကၽြန္မနဲ႕ရြယ္တူ သူတို႕သားသမီးေတြက အခုခေလး ၂ေယာက္၊ ၃ေယာက္ေတြရေနၾကျပီဆိုပဲ။
ေမာ္ေတာ္ဆိပ္နားက ထမင္းဆိုင္မွာပဲအိမ္ကထည့္ယူသြားတဲ့ထမင္း၊ ဟင္းေတြနဲ႕၊ ဆိုင္ကဟင္းေတြထပ္မွာျပီး စားတယ္။ အဲေလာက္ေတာင္ ေခ်ာင္ခ်တဲ့ေနရဆိုျပီး အစားအေသာက္အတြက္ေတာ့စိတ္မပူနဲ႕။ တိုရ္းေတြက ေန႕တိုင္း၀င္ေနတာ။ ပက္ေကခ်္႕တိုရ္းေတြကေတာ့ ဟုိတယ္က စီစဥ္ျပီးေကၽြးတာရွိသလို အက္ဖ္အိုင္တီေတြအတြက္လဲ ဗမာဆိုင္၊ တရုတ္ဆိုင္အစံုရွိပါတယ္။ ဟာသတခုေျပာေနတာၾကားတယ္။ မေန႕က တိုးရစ္ စံုတြဲတတြဲလာတာ ဂိုက္လဲမပါဘူးတဲ့။ အီတလီလား၊ ဘာလားလဲမသိ။ အဂၤလိပ္စကားလဲ ေကာင္းေကာင္းမေျပာႏုိင္ဘူးတဲ့။ အဲဒါဆိုင္ထဲ၀င္လာျပီး ဘုိမက ငွက္ေပ်ာသီးအမွည့္အဖီးလုိက္ ဆြဲယူစားလိုက္ေတာ့ ဘာျပသနာမွမရွိဘူးေပါ့။ ေနာက္တေယာက္က သူေျပာတဲ့ဘိုလို ဆိုင္ရွင္ကနားမလည္၊ ဆိုင္ရွင္ေျပာတဲ့ဘိုလိုလဲသူက နားမလည္နဲ႕ ေနာက္ဆံုးအေၾကာ္ဒယ္အိုးနားလာ၊ ေခါက္ဆြဲကိုလက္ညွိဳးထိုး၊ ပန္းေဂၚဖီနဲ႕ ပဲသီးလက္ညွိဳးထိုး၊ ၾကက္ဥလက္ညွဳိးထိုးျပီး လက္၂ဖက္နဲ႕ ေၾကာ္တဲ့ပံု လုပ္ျပမွပဲ ေအာ္ဒါမွာခန္းျပီးေတာ့တယ္တဲ့။ လက္စသတ္ေတာ့ သူက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို အသားမထည့္ပဲေၾကာ္ဖို႕ ေျပာတာကိုး။
ကၽြြန္မတို႕ေန႕လည္စာကေတာ့ အင္းေလးေရာက္တံုးပဲစားရတဲ့ အသားကင္ခ်က္(အသားကင္ကို ငရုတ္ဆီ၊ ၾကက္ဥ၊ ပန္းေဂၚဖီနဲ႕ေၾကာ္ထားတာ) ၊ တို႕ဖူးသုပ္ ၊ထမင္းျဖဴနဲ႕၊ မေန႕ကေတာင္ၾကီးက၀ယ္လာတဲ့မွိဳကို အိမ္ကေနခ်က္ယူလာတာနဲ႕၊ ဆိုင္ကအလကားေပးတဲ့ဟင္းခ်ိဳရည္က်ဲနဲ႕။
ထမင္းစားျပီး ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီးျပန္လာေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေန႕လည္၁နာရီေက်ာ္ျပီ။ ေနာက္တရက္အိမ္မွာေနျပီး ေနာက္ေန႕ဆို ျပန္ရေတာ့မယ္။
ထမင္းစားျပီး ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီးျပန္လာေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေန႕လည္၁နာရီေက်ာ္ျပီ။ ေနာက္တရက္အိမ္မွာေနျပီး ေနာက္ေန႕ဆို ျပန္ရေတာ့မယ္။
ေနာက္ေန႕မနက္အာရုဏ္ဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖုိ႕ နန္းပန္ဘုရားေပါက္ကိုအရင္သြားတယ္။ အဲဒီဘုရားမွာ ပိတ္ထားတဲ့လွိဳဏ္ဂူေပါက္တခုရွိတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးထဲကၾကားဖူးတာ အဲဒီ ဂူေပါက္အတိုင္းလိုက္သြားရင္ ပင္းဒယဂူကိုေရာက္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ကလဲ ပုဂံကိုေရာက္တယ္လို႕ေျပာၾကတယ္။ ၁၉၉၀ေနာက္ပိုင္းဘက္စံုမြမ္းမံမႈေတြလုပ္ျပီး အလိုေတာ္ေပါက္ဘုရားလို႕ ဆိုင္းဘုတ္တင္ထားေပမယ့္ကၽြန္မတို႕ကေတာ့ ဘုရားေပါက္လို႕ပဲ ေခၚတာပဲ။
